Kleine dappere Binche

Binche is geboren op 9 juli 2013. Toen Binche met 6 weken zijn eerste enting kreeg is er bij hem een zeer ernstige hartruis geconstateerd. Zo ernstig dat hij een levensverwachting had van 1 tot 1 ½ jaar….. Volgens de DA moest ik hem als hij 3 mnd was maar eens door een cardioloog laten onderzoeken als ik wilde weten wat hij daadwerkelijk had.

Na het 2 dagen te hebben laten bezinken en het enigszins een beetje verwerkt te hebben besefte ik dat ik niet wilde wachten totdat Binche 3 mnd was. Ik wilde zo snel mogelijk weten wat hij had, dus ben ik maar eens het een en ander op gaan zoeken op Google.

Zo kwam ik terecht bij Dierenkliniek Rijen, waar een cardioloog werkte die ook op de universiteit Utrecht werkt.

Op 6 september 2013 kon Binche daar al terecht voor een nader onderzoek. De arts hoorde aan het soort ruis al wat het was en kwam met het goede nieuws dat het in ieder geval te verhelpen was, mits ik dat wilde.  Het betrof hier een PDA. Dit staat voor Persisterende Ductus Arteriosus. De Ductus Arteriosus is een verbindingsvat dat voor de geboorte ontstaat tussen de aorta en de longslagader. Normaal gesproken sluit dit vaatje tijdens of net na de geboorte. Als dit vaatje niet sluit stroomt er bloed van de linker hartzijde naar de rechter hartzijde met nare gevolgen van dien. Nooit heb ik er over na hoeven denken, Binche zou geholpen worden! De cardioloog was blij dat ik Binche liet opereren, daar de meeste fokkers een pup PDA in lieten slapen.

Er is toen gedurende een uur een cardiologische echo gemaakt om alles goed te bekijken en te meten en of er misschien nog andere afwijkingen aan zijn hart waren die een operatie in de weg zouden staan. Binche had al een linker hartkamer die zo groot was als van een hond van 15 kilo! Terwijl hij pas 2 kilo! woog. Doordat zijn hart zo groot was had hij ook een lekkend hartklepje en stond zijn borstkas al een heel eind naar voren. Dit kon je dan ook heel goed zien en voelen.  De arts kwam tot de conclusie dat de coil inbrengen via de lies nog niet mogelijk was omdat de ader waardoor de coil zou moeten maar 2 mm dik was en dit zou ruim 3,5 mm moeten zijn. Voor deze techniek moest Binche nog een aantal weken cq. maanden wachten, maar hij groeide bijna niet en naar mijn gevoel was één ding zeker….maanden wachten dat werd hem niet na alles wat ik gehoord had. Was er nog de optie om de coil te vervangen door een pennenveertje omdat die kleiner is, maar dat was niet echt iets waar de arts om stond te juichen. Wilde niet altijd lukken…. Bleef over de operatie via de borstkas, een zeer zware operatie voor de hond zelf maar ook erg succesvol, 9 van de 10 honden die deze operatie ondergingen genezen volledig volgens de arts. Alles goed overwogen en de consequenties onder ogen gezien heb ik na een goed gesprek met mijn eigen dierenarts toen toch maar besloten om het sluiten van de PDA via de borstkas te doen.

Op 25 september is Binche geopereerd aan zijn hart. Ik bracht hem ’s morgens om half 9 naar de kliniek in Rijen…..een hele verdrietige familie thuis achterlatend, want je weet op dat moment natuurlijk niet of je hem dan nog levend terug ziet. Wat was het afscheid nemen moeilijk, maar ik moest hem achterlaten. De operatie zou ongeveer 2 uur duren en degene die Binche de komende dagen zou verzorgen (Marian) zou mij bellen zodra hij wakker was, waarschijnlijk zou dat in de middag worden. Als het mis zou gaan zou ze me uiteraard eerder bellen.

Wat kan de klok dan langzaam gaan, maar langzamerhand besefte ik dat hij in ieder geval niet op de operatietafel was overleden, want het was inmiddels al tegen 1 uur!!! Om kwart voor 3 kwam het verlossende telefoontje. De operatie was geslaagd!!! Binche had wel erge ademhalingsmoeilijkheden gehad, dat konden ze ook zien in de bloeduitslagen en hij kreeg dan ook nog zuurstof toegediend, maar zover was iedereen tevreden over het verloop.  Binche had wel erge pijn maar kreeg daarvoor pijnbestrijding. Tegen 5 uur mocht ik nog zelf even bellen hoe het ging met Binche. Om 5 uur was hij goed wakker, maar hij bleef erg onrustig en kreeg zijn ademhaling niet goed onder controle. inmiddels had hij alweer wat gedronken en een plasje gedaan. Marian beloofde me nog eens te bellen als haar dienst er bijna opzat voor een update.

Om 20.15 uur belde Marian dat het nog even heel erg spannend was geweest met Binche. Het ademen wilde echt niet en er is toen besloten om een röntgen te maken en daaruit bleek dat Binche toch vocht in zijn longetjes had gekregen. Hij heeft vochtafdrijvers gekregen maar na een uur was zijn toestand nog niet verbeterd. Ze hebben hem onder controle gekregen met pijnstillers en tegen 19.45 uur werd hij heel rustig. Binche lag nu rustig te slapen en ze kon hem ook wakker maken. Hij bleef rustig volgens Marian. Vannacht zou ze hem meenemen naar haar huis zodat hij niet alleen in de kliniek zou zijn en zij vannacht nog een paar keer naar hem kon kijken. Dat stelde me erg gerust wetend dat hij in hele goede handen was. Marian zou de volgende ochtend tegen 9 uur contact met mij opnemen.

De volgende ochtend was er goed nieuws…..Binche had de nacht heel rustig doorgebracht en ik mocht hem komen halen tegen half 2 die middag!!!

Wat een klein dapper hondje zag ik toen ik hem ging ophalen!! Zo blij!! Binche had een klein sneetje aan de linkerkant van de ribben. Een net sneetje, onderhuids gehecht. De cardioloog kwam met een big smile naar me toe, blij dat deze operatie weer gelukt was. Hij wilde Binche over 3 mnd nog wel een keer zien om op een echo te bekijken of het hart kleiner is geworden en het klepje dus niet meer lekt. Hier krijgen we nog een oproep voor. De cardioloog zei ook dat het zo’n groot voordeel was dat Binche pas 11 weken was, omdat niets dan onomkeerbaar was. Alles geneest supersnel en goed bij zo’n pup.

Marjan liet mij nog wat filmopname zien van de operatie, van de beademing, bloeddruk, hartslag, zuurstof in het bloed, enz. De onderdruk van Binche was 29 en op het moment dat de aders gesloten waren schoot deze naar de 90!! Zo ongelooflijk…

Pijnstillers en vochtafdrijvers (voor de zekerheid) kregen we mee naar huis. Gedurende 2 weken iedere dag pijnstillers voor Binche. Gelukkig in druppelvorm, wat zo over zijn brokjes kon,  geen probleem met innemen dus! Hij mocht niet tussen de andere honden lopen, maar zijn behoefte doen en weer lekker in zijn mandje in de puppyren liggen.

3 maal daags moest zijn ademhaling geteld worden als hij lag te slapen en mocht dit 40 x of meer zijn moest hij weer aan de vochtafdrijvers.

Wat een toppertje blijkt het nu te zijn. Binche heeft zich aan alles overgegeven en gelukkig veel gerust en geslapen al viel dat soms niet mee en wilde hij zo graag even mee rennen met de rest. In de hondentas heb ik Binche zoveel mogelijk overal mee naar toe genomen, hij moest tenslotte wel gesocialiseerd worden.

Binche is na de operatie ook heel goed gaan eten en groeien. Op 6 september, het eerste bezoek aan de cardioloog woog hij 2000 gram, op 25 september voor de operatie woog hij 2400 gram en nu 3 weken na de operatie weegt hij 3175 gram!

Sinds vrijdag 11 oktober krijgt Binche geen pijnbestrijding meer en hij doet het super goed! Hij speelt en rent en kan nu dus eindelijk een puppy zijn! Zijn ribbetjes zal hij nog wel even last van hebben want die zijn natuurlijk zwaar gekneusd, maar hij weet nu zelf wat hij wel en niet moet doen en kan.

In april 2014 ben ik met Binche begonnen aan dogdance, en  hij doet het met zóveel plezier!! In december 2014 hoop ik samen met hem de eerste routine uit te voeren. Op onderstaande link kun je zijn avonturen en vorderingen in de dogdance volgen.

http://sparklebinche.blogspot.nl

Met Binche wordt niet gefokt!